ShortThrill 1: Nostalgie

Steunend op haar wandelstok schuifelt Anna door de tuin van haar ouderlijk huis dat ze nooit heeft verlaten, naar de oude kas met zijn groen beslagen ramen. Anna duwt de pui open en stapt zorgvuldig langs de kroppen sla op de smalle reep van gebroken oude stoeptegels die een paadje vormen naar de andere zijde van de kas. Anna’s mismaakte huid plooit zich rondom de glimlach op haar gezicht bij het zien van de anderhalve meter hoge plant tegen de achterwand. Decennia geleden kocht ze hem als uitheemse stek toen zijn gif nog enkel jeuk bezorgde. Zorgvuldig strijkt Anna met haar leren handschoen over de donzige haren. Zachtjes danst de anderhalve meter hoge plant met haar mee, terwijl de beslagen kas diffuus het zonlicht doorlaat.

Anna verlaat de kas en loopt terug naar het vervallen huis. De verf bladdert van het vermolmde hout van de kozijnen. Sinds de dood van haar vader is het niet meer onderhouden. In de donkere gang mijdt ze de spiegel die zo vaak het spiegelbeeld van haar moeder reflecteerde en ze stapt de keuken in waar ze de ketel met water vult. Met een lucifer ontsteekt ze het gas van de pit onder de ketel op het fornuis als tegelijkertijd de deurbel klinkt. Een vlaag van zenuwen giert door haar lijf. Met haar wandelstok stiefelt ze naar de gang waar ze met al haar kracht aan de deurknop trekt om de klemmende deur open te maken. Met een kreun komt hij in beweging. Anna knippert meerdere malen met haar ogen tegen het felle zonlicht.
‘Anna,’ hoort ze het silhouet zeggen dat voor haar deuropening staat. Langzaam worden de contouren duidelijker. Hoewel de jaren niet aan haar voorbij zijn gegaan, is het mooie meisje dat Lucy ooit was nog steeds aanwezig onder de zachte rimpels in haar gelaat. Ze pakt Anna’s hand vast. ‘Je hebt geen idee hoe dankbaar ik ben dat je mij hebt uitgenodigd.’ Anna forceert een lach en trekt haar hand terug uit Lucy’s greep. De ketel in de keuken begint te fluiten.
‘Wil je thee?’ vraagt Anna terwijl ze zich omdraait en via de donkere gang waar de schrootjes tot aan het plafond reiken, naar de keuken loopt.
‘Graag,’ zegt Lucy vertwijfeld als ze Anna achterna loopt.
‘Ga zitten,’ zegt Anna. Ze schenkt het kokende water over in de theepot op de eettafel en hangt het theeei met zelfgedroogde camille erin. Uit het keukenkastje haalt ze twee porseleinen kopjes met schoteltjes van haar moeders zondagse servies en zet ze naast de theepot. Lucy neemt plaatst en richt haar blik een kort moment op Anna. Het litteken is nog steeds duidelijk zichtbaar. De plek waar het zuur Anna’s gezicht heeft aangetast heeft zich in de halve eeuw niet meer hersteld. Als Anna haar oogopslag vangt, kijkt Lucy beschaamd weg.
‘Bijzonder dat je hier altijd bent blijven wonen,’ zegt Lucy zenuwachtig. ‘Ik kan mij nog goed herinneren dat we hier speelden in de tuin.’
‘Weet je nog hoe mijn vader boos naar buiten stormde als we verstoppertje speelden in de kas,’ zegt Anna monotoon.
‘Dat vergeet ik nooit meer.’
‘Hij staat er nog steeds. De kas.’
‘Echt?’
‘Wil je hem zien?’ vraagt Anna. Lucy knikt.

‘Ga maar voor,’ zegt Anna als ze de deur van de kas in de achtertuin openhoudt voor Lucy. De aardse geur dringt in Lucy’s neusgaten als ze de kas binnenstapt. Het vocht glijdt via het glas van de wanden in druppels naar beneden. De temperatuur voelt aangenaam warm. Aarzelend blijft Lucy staan.
‘Niets veranderd in al die jaren,’ lacht ze.
‘Loop maar door naar achteren,’ zegt Anna kalm.
‘Wat een nostalgie. Al die jaren. Ik heb je gemist, Anna. Zoveel verdriet heb ik ervan gehad. Na het ongeluk…’ Anna voelt hoe het bloed wegtrekt uit haar gezicht. De ijzeren greep rondom haar hart verstevigt zich. Lucy stapt op de een na laatste tegel waar het pad eindigt en draait zich om.
‘Ongeluk?’
‘Ik deed het niet expres, Anna. Het glipte uit mijn handen.’ Langzaam schudt Anna haar hoofd. ‘Je moet mij geloven. Ik heb je nooit pijn willen doen.’
‘Geen bezoekje, geen telefoontje, zelfs geen kaartje.’
‘Ik voelde mij zo schuldig. Ik durfde niet.
‘Mijn leven stopte daar, in het scheikundelokaal. Die dag.’
‘Het was een ongeluk, Anna.’
‘Kijk achter je!’ schreeuwt Anna. Verschrikt kijkt Lucy om, terwijl Anna haar een ferme duw geeft. Lucy struikelt over de uitstekende stoeptegel. In haar val graait ze met haar armen naar houvast om haar val te breken. Ze omarmt de hoge plant met zijn donzen bladeren. Haar gezicht verdwijnt tussen het groen. Zijn ontelbare brandharen dringen diep door in haar huid en verspreiden het gif onmiddellijk via haar aderen naar alle uithoeken van haar lichaam. Lucy krijst het uit van de pijn. Ze zakt op de grond en wrijft met haar handen over haar gezicht.
‘Help mij,’ gilt Lucy. ‘Help me, alsjeblieft.’ Anna kijkt minutenlang vol genoegdoening naar het opzwellende gezicht van Lucy en haar schokkende lichaam tot het gekerm wegsterft en de beweging uiteindelijk verstilt. Steunend op haar wandelstok schuifelt Anna naar de uitgang van de kas, terwijl ze nauwelijks verstaanbaar fluistert:
‘Het was een ongeluk.’

Meld je aan voor de ShortTrhill-alert en ontvang een email zodra er een nieuwe ShortThrill wordt gepubliceerd.


About

Reacties