Nu of nooit

31 – Rilling

‘Je hoort bij mij, Mya,’ zei Axel monotoon. Hij liet Mya’s kin los en liep terug naar zijn stoel. Met zijn ogen gericht op Mya, pakte hij zijn vork op, prikte een lauw stronkje broccoli van zijn bord en hapte hem weg. Mya sloeg haar blik ongemakkelijk neer op haar eigen bord. Axels onvoorspelbare rust wakkerde angst aan in Mya. Zijn ijskoude kalmte had ze niet eerder bij hem had gezien en het maakte haar kwetsbaar. Ze moest zo snel mogelijk een woning voor zichzelf zien te vinden, bedacht ze zich...

30 – Verloren

Terwijl Niels’ afreist naar Mauritius bereidt Mya haar vertrek voor. Ze doet aangifte, regelt een nieuwe bankpas, creditcard, zorgverzekeringspas en vraagt een spoedpaspoort aan. Ze vult haar koffer met kleding en bergt de spullen en papieren die rondslingeren in haar woonkamer op. Ze heeft geen idee hoe snel ze Robin zullen vinden. Misschien duurt het weken, misschien wel maanden. En wat als ze Robin vinden? Hoe ze zal reageren op hun komst? Misschien is er nog perspectief op een toekomst samen...

29 – Vlucht

‘Mis je haar?’ Vraagt Mya zacht, terwijl ze denkt aan het grote canvasdoek met Robins portret in de woonkamer. Niels schuift zijn hand voor zijn ogen. Nauwelijks zichtbaar schokken zijn schouders en Mya herkent zijn verdriet dat opgesloten zit in haarzelf, afgeschermd door de ondoordringbare laag waaronder de herinneringen aan haar eigen breuk met Robin verborgen ligt. Het sterke gevoel van de ontkenning van Robins vertrek. Alsof Robin nog hier is en bij Mya hoort te zijn. Ze herkent Niels’ onmacht die zijn woede-uitbarsting veroorzaakte...

28 – Vleugels

Verbijsterd vraagt Mya zich af hoe dit toeval mogelijk is. De vragen duizelen als een wervelwind door haar hoofd en ze probeert ze te koppelen aan de feiten en herinneringen die ze heeft vergaard in de afgelopen dagen. ‘Weet je dan waar Robin nu is? Ik moet naar haar toe. Ik heb zoveel vragen,’ zegt Mya. ‘Ze heeft je gemaild,’ antwoordt Niels plots en Mya’s ogen sperren zich van ongeloof. ‘Ik vond tussen je papieren een uitgeprinte email-communicatie met jouw mailadres en in een notitieboekje vond ik een lijstje wachtwoorden...

27 – Portret

Met pen en papier in haar handtas haast Mya zich een kwartier later met de lift naar de begane grond. Bij de brievenbussen in de centrale hal treft ze de man met de hond die twee dagen eerder onbewust de deur voor haar opende. Na vriendelijk aandringen van Mya zoekt hij op zijn telefoon het adres op van de Woesterloose glaszetter Van Beek. Ze schrijft het over van zijn scherm en hij beschrijft de route voor haar. Achter de man en zijn hond aan stapt ze naar buiten waar het felle zonlicht oogverblindend reflecteert tegen de hagelwitte sneeuw...

26 – Bericht

De geur van gebakken eieren had zich door de keuken verspreid toen Mya aangekleed beneden kwam. Axel wrong de spatel onder het ei en wipte hem op, greep de steel en tilde de koekenpan van de keramische kookplaat. Met de hete pan liep hij naar de eettafel waar hij het ei op het opengesneden kaiserbroodje liet glijden. Mya ging achter de stoel staan en vouwde haar handen om de rugleuning. ‘Ik denk dat je mij verkeerd hebt begrepen, Axel,’ zei Mya. Kort keek hij haar aan, draaide zich om en liep terug naar het fornuis waar hij de schaal van een nieuw ei brak...