Nu of nooit

25 – Verstand

Volledig in zichzelf gekeerd had Mya niet in de gaten dat Axels zijn hoofd optilde van zijn kussen en zich verbaasd omdraaide. Onverwachts voor Mya legde Axel zijn hand op haar hand. Meteen staakte ze haar beweging. Hij humde in haar oor, duwde haar hand aan de kant, opende zijn mond en zoog zacht kreunend haar oorlel naar binnen. ‘Nee,’ zei Mya ferm en trok zijn graaiende hand onder het elastiek van haar onderbroek vandaan. Ze drukte haar benen tegen elkaar en schoof haar billen van hem weg...

24 – Vurig

‘Ik denk dat het beter is als ik ga,’ zei Mya. Suizend steeg de hete waterdamp op uit de schenkopening van de borrelende waterkoker. ‘Misschien heb je gelijk,’ zei Robin, terwijl geen van beide aanstalten maakten om naar de hal te lopen. De stoom condenseerde op de zwart-witte mozaïektegeltjes en Mya knikte langzaam. Robins blik gleed naar beneden, langs Mya’s halslijn, naar het kuiltje boven haar borstbeen tussen de openstaande bord van haar witte blouse, verder naar beneden, naar haar decolleté...

23 – Spanning

‘Jij bent dus Mya,’ zei Robin innemend en ze pakte de hand van Mya. ‘Axel heeft veel over je verteld.’ Haar stem, een tikje hees, klonk rustig en zelfverzekerd. Zacht kneep ze in Mya’s hand, terwijl ze met haar bruine ogen door haar wimpers naar Mya keek. Mya’s vingers gleden over Robins zachte handpalm bij het loslaten van het lichamelijk contact en het gevoel resoneerde na in Mya’s lichaam. ‘Rode wijn, Mya?’ gebaarde Axel, terwijl Mya verstoort opkeek en Axel zag lopen naar de bar...

22 – Foto

Ze kan zichzelf wel voor haar kop slaan. Hoe heeft ze Niels toe kunnen vertrouwen haar spullen te doorzoeken, terwijl ze zelf geen idee heeft wat er te vinden is? Pincodes, pasjes, creditcards, contant geld, sieraden, ze kan niet eens aangeven wat er weg is, omdat ze het zelf niet weet. Ze had nooit naar bed moeten gaan en Niels alleen moeten laten. Wat is ze stom geweest. Mya zet een paar stappen de woonkamer in, veegt enkele papieren van de eetkamerstoel af, laat zich, gehuld in de deken, zakken om te gaan zitten en kijkt de kamer rond, naar de puinzooi die haar eigen leven voorstelt...

21 – Overhoop

‘Mya?’ fluistert een stem in Mya’s oor. Twee armen omringen haar stevig en haar wang ligt tegen de wang van de ander aangedrukt, volledig vastgeklonken door het duister dat hen omwikkelt. ‘Waar ben je, Robin?’ vraagt Mya. ‘Ik ben hier,’ fluistert de stem. ‘Waarom ben je niet bij mij?’ ‘Sssst,’ sust de stem. ‘Robin?’ lispelt Mya, terwijl ze moeizaam haar lichaam weet te bewegen en haar wang optilt van de harde ondergrond. Het donker wordt lichter. Het gezicht voor haar wordt duidelijker en grote ogen kijken haar geschrokken aan...

20 – Twijfel

Aan een tafeltje tegen de muur kijkt een gezette vrouw met een rondgeföhnd kapsel, stijf van de haarlak, haar recht aan. Ze legt haar bestek naast haar bord en schuift haar stoel naar achteren om op te staan. In vier passen staat ze voor Mya en legt haar hand op Mya’s onderarm. ‘Het spijt me dat ik u hier aanspreek,’ zegt ze smoezend en buigt zich naar Mya toe, zodat haar woorden niet ver hoeven te dragen. ‘We hebben van alles geprobeerd om u te bereiken.’ Beducht kijkt de vrouw kort naar Niels en terug naar Mya...